Γιατί είσαι κλεισμένος εκεί ;

Στριμώχτηκε λίγο στη δουλεία και είχε απότομη συμπεριφορά σε όλους. Έφταιγε λίγο που τσακώθηκε με αυτόν εκεί. Αλλά δεν θα τσακωνόταν μωρέ.... απλά να, σκέφτηκε κάποια στιγμή ότι το οικονομικό δεν ήταν αυτό που ήθελε κ πιέστηκε. Προφανώς δεν θα είχε σκεφτεί κάτι τέτοιο, αλλά κάποιος πρότεινε να αγοράσει κάτι κ δεν μπορούσε να χαλάσει χρήματα γιατί τα κρατούσε για ένα πολύ σοβαρό σκοπό.

Ήθελε να φτιάξει σπίτι.

Τι όμορφα που το είχε σκεφτεί, τα τζετ χρωματάκια, τις στυλιστικές πίπες κ το γαμάτο design που θα έκαναν τους φίλους να λένε πιασάρικα σχόλια και να θέλουν να έρχονται συνέχεια....

Αλλά δεν γίνεται να υλοποιηθεί αυτό. Δεν παίζουν τόσα λεφτά τελικά.

Αλλά αν δεν ρωτήσει για βοήθεια, δεν θα ξέρει αν είχε τελικά τρόπο να το πετύχει.

Και πήγε στους γονείς. Αλλά δεν μπορούσαν να βοηθήσουν. Ή ίσως και να μπορούσαν αλλά δεν το έκαναν γιατί δεν είναι καλή η ιδέα.

Και πήγε στους φίλους. Αλλά δεν είχαν να τον βοηθήσουν. Ή είχαν αλλά τα κράτησαν για πάρτι τους.

Σκέφτηκε που κάνει λάθος, γιατί οι στενοί άνθρωποι δεν είναι όσο κοντά όσο έπρεπε κ όσο ήθελε.

Και στεναχωρήθηκε.

Και απογοητεύτηκε.

Και μετά από ώρες που γύριζε στο πίσω μέρος του μυαλού του, νευρίασε.

Έβριζε στο δρόμο και οδήγησε επικίνδυνα. Αλλά έπαιζε ένα αγαπημένο του τραγούδι στο ράδιο. Θύμησε παλιές αναμνήσεις.

Και νοστάλγησε.

Και το ένα έφερε το άλλο, και σκέφτηκε τον πρώτο έρωτα.

Πόσο διαφορετικός ήταν τότε; πόσο αγνός; και λοιπές τέτοιες μαλακίες που σε κάνουν να χαζογελάς.

Και το ένα έφερε πάλι το άλλο, και πάλι, και πάλι, και σκεφτόταν, και σκεφτοοοοοόταν...

Μέχρι που δεν είχε νόημα το που οδηγεί η σκέψη. Αν τα συμπεράσματα ήταν σωστά, ήταν λάθος, είχαν ή δεν είχαν σχέση, δεν έχει κανένα νόημα.

Αυτός που περιγράφω δεν έχει φύλο. Είναι ένας Άνθρωπος γύρω μου. Άλλος ένας που λειτουργεί κάπως έτσι. Και γύρω του παίζει την ίδια μπάλα άλλος ένας.

Και άλλος, και άλλος....

Σχεδόν όλοι.

Ψάχνει, τι φταίει. Ψάχνει τι είναι αυτό που τον στριμώχνει, τον πιέζει και τον ενοχλεί.

Τα κοιτάζει όλα, πέρα από το μικρό του μυαλό που δημιουργεί όλη αυτή τη φασαρία. Που δεν μπορεί να το ελέγξει και τον αφήνει να σκέφτεται συνέχεια. Να πιστεύει ότι είναι ελεύθερος να κάνει τα πάντα και να είναι κάποιος, αλλά η πραγματικότητα να τον σταματά. Δεν βλέπει πόσο τον αρρωσταίνει η ίδια του η ύπαρξη. Το ίδιο του το μυαλό. Δεν είναι σε θέση πια να δει ότι είναι κλεισμένος στην δικιά του ανύπαρκτη ελευθερία και στο μίζερο ψευτό-prestige του.

Point-taken πιστεύω. Χαλάρωσε, και φτιάξε τον τρόπο που σκέφτεσαι. Σκέψου το τώρα, βάλε στο πίσω μέρος του μυαλού σου κανα δυο σκέψεις που θέλουν μακροχρόνια ανάλυση κ γάμα τα πολλά. Έτσι κ αλλιώς δεν έχεις λύσει κ τίποτα κ αν το έκανες το αποτέλεσμα ήταν πουτσαλέο. Τις " κανα δυο σκέψεις " τις άφησα έτσι για τη συμμετοχή να ξέρεις

Βγες απο εκεί μέσα γιατί όταν κάτι είναι πολύ καιρό σε κλειστό χώρο αρχίζει κ μυρίζει.... Και μάντεψε....

Βρωμάς.