Γιατί την κουβαλάς;

Και τώρα, άσχετε, αμόρφωτε και μηδαμινέ αναγνώστη ήρθε ο καιρός να ανακαλύψεις την εσωτερική γαλήνη και να κάνεις προσωρινή άρση της εγκεφαλικής σου μαλακίας μέχρι να τελειώσει αυτό το κείμενο. 

Μετά από αυτή την ανάγνωση, στην ιδανική περίπτωση που 

1. ξέρεις να διαβάζεις και 

2. αν ξέρεις, δεν έχεις κοιμηθεί ακόμα, θέλω να έχεις υπ΄όψιν σου, ότι δεν έχεις καμία δικαιολογία μετά, κατά το θλιβερό υπόλοιπο της ξινά ρουτινιασμένης σου ζωής, να έχεις το ίδιο βάρος στο μικρό σου φουσκωμένο κεφαλάκι όσο είχες πριν το διαβάσεις.

Και αφού το συμφωνήσαμε αυτό...

...Κάποτε, σε κάποιο λασπωμένο χωματόδρομο στο Θιβέτ, στο τέλος του χειμώνα, ήταν τρεις μοναχοί που ήταν μαθητευόμενοι στο Ζεν μαζί με τον Δάσκαλό τους, μοναχό επίσης. Αυτοί οι άνθρωποι, για κάποιο δικό τους λόγο είχαν φύγει από το μοναστήρι τους και πήγαιναν σε ένα χωριό, μερικές μέρες μακριά.

Μία από τις μέρες που ταξίδευαν, μέσα στη βροχή, συνάντησαν στην διαδρομή τους, δύο γυναίκες όρθιες κάτω από ένα δέντρο. Περίμεναν να κοπάσει η βροχή και να στεγνώσουν οι λάσπες στο δρόμο για να περάσουν απέναντι, όπου λίγο πιο μακριά έμεναν. 

Η μία εμφανώς μεγαλύτερη και πιο αριστοκρατική, κρατούσε στα χέρια της το μακρύ της φουστάνι ώστε να μην ακουμπήσει τις λάσπες και λερωθεί.

Είναι γνωστό ότι οι μοναχοί Ζεν, δεν έρχονται σε καμία επαφή με γυναίκα, γιατί μαλώνει ο Βούδας, ή κάτι τέτοιο. 

Γνωρίζοντας το αυτό, ο Δάσκαλος τις πλησίασε, έπιασε την αριστοκράτισσα από την μέση, την σήκωσε στα χέρια του και την πέρασε απέναντι, σε ένα άλλο σημείο πιο καθαρό και βολικό για να συνεχίσει το δρόμο της. Κ το ίδιο έκανε και στην άλλη. Οι γυναίκες τον ευχαρίστησαν και όλοι συνέχισαν το δρόμο τους.

Οι τρεις μοναχοί που είδαν το συμβάν, δεν ήξεραν τι έπρεπε να κάνουν. Αμίλητοι και σκεπτόμενοι προχωρούσαν για 1-2 μέρες, μέχρι που ο Δάσκαλος, απορημένος ρώτησε, τι συμβαίνει και δεν μιλάει κανείς τους. Ένας απο τους τρεις, πήρε το θάρρος και του απάντησε.

-Δάσκαλε, αφού η θρησκεία μας και τα μαθήματα που κάνουμε, μας απαγορεύουν ρητά να ερχόμαστε σε επαφή με γυναίκες, εσύ γιατί το έκανες;

Και ο Δάσκαλος τους απάντησε,

-Εγώ, είδα την κοπέλα, την σήκωσα και την πέρασα απέναντι. 

Εσείς οι τρεις, γιατί την κουβαλάτε ακόμα; : ;

Κ συνέχισε ήρεμος το δρόμο του.

Αυτό το απλό Ζεν μάθημα για εσένα, φίλε μου κουραμπιέ, το οποίο όοοοοοοοοοοχι καριολάκι, δεν είναι δική μου κατασκευή αλλά από ένα μάθημα από εκείνους τους καραφλούς τύπους που μένουν στο Θιβέτ, φοράνε κίτρινα και μάλλον πετάνε κρυφά. Άσε λοιπόν και τίποτα απέναντι και μην κουβαλάς τα πάντα μαζί σου για πολύ καιρό μέχρι να σε κουράσουν. 

Και αν δεν γουστάρεις μία αυτό που διάβασες, μάθε το παπαγαλία, και πες το αν σου κάτσει ποτέ φιλοσοφημένη γκόμενα μπας και πάρεις κανα ποντάκι.

Either way, κερδισμένος θα βγεις.

Γιν και γιανκ στα μούτρα σας.

Γιατί υπάρχει Άγιος Βασίλης;

--->Πρώτα πατάμε εδώ για μουσικούλα<---

Ήταν κακό παιδί. Το ξέρει.

Δεν ήταν ικανός να είναι εκεί που έπρεπε τη στιγμή που χρειάστηκε. Το κατάλαβε.

Μια μέρα δεν μίλησε όμορφα, όχι γιατί το ήθελε αλλά γιατί του ξέφυγε. Και μια άλλη φορά φάνηκε ότι δεν είσαι στις προτεραιότητες του γενικά. Ένιωσε άσχημα.

Προχτές την άκουσες να σε κράζει πίσω από την πλάτη σου στη δουλειά και όταν ήταν μια φορά να σε βοηθήσει πραγματικά, κάτι της έτυχε. Θα έπαιρνες προαγωγή, αν δεν σε είχε θάψει. 

Πιστεύει ότι αυτά δεν τα ξέρεις, αλλά μέσα της νιώθει κάτι βαρύ στο στομάχι της.

Παπαγαλίζει μια ιδέα σου, ενώ σε εσένα προσπαθούσε να την απορρίψει. Όχι γιατί είναι τρελός, αλλά γιατί είναι τόσο άσχετος που αν του συμβεί το ίδιο και την αμφισβητήσουν, να ξέρει πως θα την υπερασπιστεί. Και αφού στην έκλεψε, και όντως κάπου φάνηκε οτι έχει θεμελιωμένη και ψαγμένη άποψη, σε έβαλε κάπου σε καλύτερη θέση στην μπάμια που έχει για μυαλό για να ξανακλέψει μεθαύριο.

Αυτός έκανε έτσι, και η άλλη αλλιώς, και κανένας δεν ήταν σωστός σε εσένα, μέχρι που Τσουπ... 

Event-άρεις.

Γενέθλια; Γιορτή; Χριστούγεννα; Κάποιο κοψοφλέβικο οικογενειακό τραπέζι; Επέτειος; Κλείνεις 150 χρόνια στην ίδια γαμημένη δουλειά; Whatever it is...

Και τσοοουυυυυυπ ξανά.... Σκάνε ένας ένας οι κλώνοι του Οδυσσέα. 

Ο κάθε ένας με τον δικό του Δούρειο Ίππο προφανώς, τυλιγμένο σε κάποιο χαρούμενο γαμώχαρτο, με κάποια μαλακία που φαντάστηκαν οτι θα σου αρέσει.

Βασικά στα @@ τους αν σου αρέσει. Ας είναι φτηνό σε χαρούμενο χαρτάκι τυλιγμένο. Και βάλτο εκεί που ξέρεις εσύ, δεν ενδιαφέρει κανέναν.

Μαζί με τα δωράκια όμως, έρχεται και κάτι άλλο μαζί. Η ευκαιρία να σταματήσεις να είσαι ο μαλάκας. Ο  Μ-Α-Λ-Α-Κ-Α-Σ.

Όχι φιλαράκι, δεν θα τους πετάξεις τα δώρα στη μούρη προφανώς. Αλλά αν είχες την ικανότητα να παραμερίσεις την κομπλεξάρα του πόσο μοναδικό Όν είσαι, και δεν τους συγχωρούσες όλους άμεσα με το που έκαναν την πιο τυπική - ψεύτικη κίνηση από τα χρόνια της αρχαιότητας -να σου φέρουν δώρο δλδ- και κοιτούσες μέσα από αυτό, θα έβρισκες και τον λόγο που γίνονται τέτοιου είδους υποκρισίες. 

Οοοοοοοοοοοχι καριολάκια, δεν βάζω τους πάντες σε αυτή την κατηγορία.

Υπάρχουν άνθρωποι που όταν σου παίρνουν δώρο, χαίρονται πιο πολύ από εσένα που το λαμβάνεις και δεν έχουν κάποιο -λόγο-. Αλλά αυτοί είναι λίγοι και τους νιώθεις. Έχουν αυτή τη χαρούμενη και θετική αύρα που σε χαϊδεύει. Σαν το σκυλάκι που σου φέρνει το κομμάτι ξύλο χαρούμενος γιατί θέλει να το έχεις και αγαπιέστε χωρίς λόγο.

Δες λοιπόν φίλε/η ψωνάρα, πίσω από την λαμπρή ύπαρξη σου και το φανταχτερό δωράκι τι άλλο κρύβεται, γιατί ο Άγιος Βασίλης μπορεί να κρύβει πολλά μέσα στο σάκο του. Και μόλις το ανακαλύψεις, θα καταλάβεις παράλληλα γιατί οι Αη Βασίληδες υπάρχουν για εσένα τόσο καιρό.

Γιατί αυτοί οι "Άγιοι", νιώθουν τύψεις, γιατί δεν προσπαθούν για εσένα, γιατί κάτι ίσως κρύβουν, γιατί μπορεί να μην έχουν κάνει τίποτα αλλά γνωρίζουν το ποιοι είναι και ξεκινούν έτσι προκαταβολικά, αλλά κυρίως γιατί 

τους τραβάς Εσύ.

Και αν εξακολουθείς να μαγνητίζεις τον Santa Claus, γιατί ο κόσμος δεν είναι αυτός που διαβάζεις εδώ, αλλά ένα μεγάλο χαρούμενο μέρος γεμάτο δώρα και εκπλήξεις, εγώ τι άλλο μπορώ να σου ευχηθώ πέρα από

Καλά Χριστούγεννα 

Γιατί είσαι κλεισμένος εκεί ;

Στριμώχτηκε λίγο στη δουλεία και είχε απότομη συμπεριφορά σε όλους. Έφταιγε λίγο που τσακώθηκε με αυτόν εκεί. Αλλά δεν θα τσακωνόταν μωρέ.... απλά να, σκέφτηκε κάποια στιγμή ότι το οικονομικό δεν ήταν αυτό που ήθελε κ πιέστηκε. Προφανώς δεν θα είχε σκεφτεί κάτι τέτοιο, αλλά κάποιος πρότεινε να αγοράσει κάτι κ δεν μπορούσε να χαλάσει χρήματα γιατί τα κρατούσε για ένα πολύ σοβαρό σκοπό.

Ήθελε να φτιάξει σπίτι.

Τι όμορφα που το είχε σκεφτεί, τα τζετ χρωματάκια, τις στυλιστικές πίπες κ το γαμάτο design που θα έκαναν τους φίλους να λένε πιασάρικα σχόλια και να θέλουν να έρχονται συνέχεια....

Αλλά δεν γίνεται να υλοποιηθεί αυτό. Δεν παίζουν τόσα λεφτά τελικά.

Αλλά αν δεν ρωτήσει για βοήθεια, δεν θα ξέρει αν είχε τελικά τρόπο να το πετύχει.

Και πήγε στους γονείς. Αλλά δεν μπορούσαν να βοηθήσουν. Ή ίσως και να μπορούσαν αλλά δεν το έκαναν γιατί δεν είναι καλή η ιδέα.

Και πήγε στους φίλους. Αλλά δεν είχαν να τον βοηθήσουν. Ή είχαν αλλά τα κράτησαν για πάρτι τους.

Σκέφτηκε που κάνει λάθος, γιατί οι στενοί άνθρωποι δεν είναι όσο κοντά όσο έπρεπε κ όσο ήθελε.

Και στεναχωρήθηκε.

Και απογοητεύτηκε.

Και μετά από ώρες που γύριζε στο πίσω μέρος του μυαλού του, νευρίασε.

Έβριζε στο δρόμο και οδήγησε επικίνδυνα. Αλλά έπαιζε ένα αγαπημένο του τραγούδι στο ράδιο. Θύμησε παλιές αναμνήσεις.

Και νοστάλγησε.

Και το ένα έφερε το άλλο, και σκέφτηκε τον πρώτο έρωτα.

Πόσο διαφορετικός ήταν τότε; πόσο αγνός; και λοιπές τέτοιες μαλακίες που σε κάνουν να χαζογελάς.

Και το ένα έφερε πάλι το άλλο, και πάλι, και πάλι, και σκεφτόταν, και σκεφτοοοοοόταν...

Μέχρι που δεν είχε νόημα το που οδηγεί η σκέψη. Αν τα συμπεράσματα ήταν σωστά, ήταν λάθος, είχαν ή δεν είχαν σχέση, δεν έχει κανένα νόημα.

Αυτός που περιγράφω δεν έχει φύλο. Είναι ένας Άνθρωπος γύρω μου. Άλλος ένας που λειτουργεί κάπως έτσι. Και γύρω του παίζει την ίδια μπάλα άλλος ένας.

Και άλλος, και άλλος....

Σχεδόν όλοι.

Ψάχνει, τι φταίει. Ψάχνει τι είναι αυτό που τον στριμώχνει, τον πιέζει και τον ενοχλεί.

Τα κοιτάζει όλα, πέρα από το μικρό του μυαλό που δημιουργεί όλη αυτή τη φασαρία. Που δεν μπορεί να το ελέγξει και τον αφήνει να σκέφτεται συνέχεια. Να πιστεύει ότι είναι ελεύθερος να κάνει τα πάντα και να είναι κάποιος, αλλά η πραγματικότητα να τον σταματά. Δεν βλέπει πόσο τον αρρωσταίνει η ίδια του η ύπαρξη. Το ίδιο του το μυαλό. Δεν είναι σε θέση πια να δει ότι είναι κλεισμένος στην δικιά του ανύπαρκτη ελευθερία και στο μίζερο ψευτό-prestige του.

Point-taken πιστεύω. Χαλάρωσε, και φτιάξε τον τρόπο που σκέφτεσαι. Σκέψου το τώρα, βάλε στο πίσω μέρος του μυαλού σου κανα δυο σκέψεις που θέλουν μακροχρόνια ανάλυση κ γάμα τα πολλά. Έτσι κ αλλιώς δεν έχεις λύσει κ τίποτα κ αν το έκανες το αποτέλεσμα ήταν πουτσαλέο. Τις " κανα δυο σκέψεις " τις άφησα έτσι για τη συμμετοχή να ξέρεις

Βγες απο εκεί μέσα γιατί όταν κάτι είναι πολύ καιρό σε κλειστό χώρο αρχίζει κ μυρίζει.... Και μάντεψε....

Βρωμάς.